Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z

K

kasta płciowaironiczne pojęcie wprowadzone przez NARP a wskazujące na uderzające podobieństwo w mechanizmie wykluczania ludzi należących do określonej płci z dobrodziejstw życia przeznaczonych dla innej płci do hinduskiego systemu kastowości, które dzieli ludzi na klasy wg urojonych kryteriów przydzielanych każdej jednostce przez urodzenie się w danej rodzinie. Tak jak członek kasty ani nie jest osobiście winny, ani nie jest jego osobistą zasługą, że należy do określonej kasty, tak i członek danej płci trafił do niej nie wskutek własnych działań czy wyborów, lecz przez bierne poddanie się urodzeniu. Tak jak należąc do określonej kasty człowiek cieszy się dożywotnio określonymi przywilejami (ci z wyższych kast) albo podlega restrykcjom (ci z niższych) – tak i wraz z przynależnością do płci definiowanej liberalnie człowiek dożywotnio uzyskuje przywileje, a przynależąc do płci definiowanej restrykcyjnie – podlega odpowiednim obostrzeniom. Także kryteria podziału kastowego wywodzące się z hinduistycznych mitów są nie do obrony na gruncie logiki i współczesnej wiedzy tak, jak i przypisywana do organów rozrodczych tożsamość mentalna jest w coraz większym stopniu nieaktualna i urojeniowa, lecz przez stadne efekty, owczy, a właściwie barani pęd, czyli bezwładność zachowań wielkich i bezmyślnych grup ludzkich (?), jednostka jest w obu systemach społecznych zdeterminowana na całe swe życie w ciasno określonej i niekoniecznie dla niej korzystnej roli. Na koniec, w obronie kastowości rytualnej i płciowej zbiorowość w nią wierząca gotowa jest stosować agresję i okrucieństwo bez najmniejszych skrupułów.

kilt spódnica męska noszona w Szkocji, której tkanina (tartan) poprzez swój deseń demonstrowała przynależność klanową. Obecnie k. jest noszony wyłącznie jako strój ceremonialny.

kobiecośćzbiór mitycznych cech przypisywanych samicom/kobietom i składających się na ich tożsamość. K. obejmuje specyficzny wygląd, zachowanie się i głębokie cechy osobowości. K. wydawała się oczywistą kompozycją cech opisujących samice/kobiety w czasach, gdy na skutek dyskryminacyjnych rozstrzygnięć w prawie stanowionym i obyczaju samice/kobiety były w toku → wychowania na kobietę ustawiane wyłącznie w roli służebnicy samca/mężczyzny (poprzez erotycznie ukierunkowaną estetykę swojego ciała i świadomą pracę nad nim w tym kierunku i spełnianie funkcji gospodyni domowej oraz matki-opiekunki dzieci). Tak pojmowana k. wykluczała pozadomowe i intelektualne zainteresowania samic/kobiet i uzasadniała ograniczenia nakładane na nie przez prawo stanowione (np. brak prawa wyborczego) i obyczajowe (np. ostracyzm wobec samic/kobiet o aspiracjach wykraczających poza narzuconą im rolę). Współcześnie (zdaniem NARP) ma miejsce rozkład k. przejawiający się w demonstracji przez samice/kobiety zdolności do działania w sferach życia ongiś postrzeganych jako „męskie” i w sposób nieodróżnialny od „męskiego” (→ maskulinizacja kobiet), przy czym nastąpiło bezprecedensowe i wyuzdane (bo nieznane w takim stopniu w epokach poprzedzających lata 60 XX w.) wzmocnienie publicznej ekspozycji ciała samic/kobiet w celach otwarcie erotycznych oraz jako → Emisja Pozornych Sygnałów Erotycznych na Oślep, którym towarzyszy ogrom technicznych środków dostarczanych samicom/kobietom przez przemysł odzieżowy, kosmetyczny i kosmetyczno-lekarski i dostarczających możliwości uzyskania doskonałej urody. Środki powyższe są ściśle zabronione dla samców/mężczyzn i tylko dzięki temu w sferze kultury funkcjonuje → dymorfizm płciowy a k. zdaje się istnieć, choć w przypadku przyznania samcom/mężczyznom prawa do korzystania z tychże środków produkowanych przez przemysł odzieżowy, kosmetyczny i kosmetyczno-lekarski nieuchronnie okazałoby się, że są oni zdolni do uczynienia swych ciał równie estetycznymi jak ciała żeńskie. Także zmiana klimatu społecznego wobec samców/mężczyzn i sposobu → wychowania na mężczyznę może dowieść zdolności wielu mężczyzn do rozwinięcia głębokich cech osobowości „kobiecej”. Istnienie k. oparte jest zatem na wierze, zaś wielu samców/mężczyzn dopiero w dramatycznej praktyce życiowej przekonuje się o pozorności k. Wiarę w k. wykazują tzw. → transwestyci i inni → fetyszyści, którzy odpowiednio: ubierając się w sposób „damski” lub stykając się z → gadżetamidamskimi” doznają przyjemności erotycznej porównywalnej z kontaktem z faktyczną osobą żeńską. Istnienie k. jest ważnym mitem kultury i obecnie służy samicom/kobietom do uzyskiwania szeregu korzyści kosztem samców/mężczyzn i stąd osoby męskie otwarcie kwestionujące k. poddawane są → ostracyzmowi reprodukcyjnemu lub innym represjom. Mityczność k. przejawia się też w istocie ich orientacji seksualnej tj. pociągu do kontaktu z silnym, twardym i walecznym samcem/mężczyzną, co sugeruje powierzchowność przypisywanej samicom/kobietom subtelności (podkreślanej/sugerowanej przez ich wygląd i typ urody), gdyż wybierając partnerów reprodukcyjnych o takich cechach przyczyniają się one do utrwalenia w życiu społecznym cech będących zaprzeczeniem k., co ponadto wiąże się z konsekwencjami etycznymi, albowiem wybieranie partnerów reprodukcyjnych o osobowościach subtelnych i łagodnych („zniewieściałych”) mogłoby doprowadzić do zmniejszenia przestępczości i wytępieniu brutalności z życia (są precedensy skutecznego wyeliminowania z gry reprodukcyjnej przez presję selekcyjną ze strony → samic/kobiet nosicieli określonych cech organizmu, co doprowadziło do zmian anatomicznych u samców/mężczyzn).

kobietżart. rzeczownik rodzaju męskiego, pojęcie wprowadzone przez NARP na określenie osoby żeńskiej (posiadającej sprawne żeńskie organy płciowe), ale dzięki korzystaniu z równouprawnienia w kulturze Zachodu samic/kobiet nie posiadającej cech tradycyjnie im przypisywanych (np. uległość, wstydliwość, opiekuńczość, wysoka i delikatna emocjonalność, nieporadność odnośnie spraw technicznych i pozadomowych oraz zależność psychiczna od samca/mężczyzny). Cechy powyższe są u kobieta zastąpione typowo „męskimi” składnikami charakteru (np. umiejętność zimnej kalkulacji, eliminacja uczuć jako motywów postępowania, gotowość do twardej rywalizacji, poczucie własnej siły i pewności siebie), a najbardziej uderzająca w opinii NARP jest świadomość siły oddziaływania własnego wizerunku posiadana przez kobieta, który jest niebezpiecznym graczem i konkurentem w wielu sytuacjach społecznych, a równocześnie poprzez stylistykę kosmetyczno-ubiorczą stara się stworzyć wrażenie bycia istotą niesłychanie delikatną, łatwą do skrzywdzenia i bezbronną oraz potrafi rozgrywać w sytuacjach społecznych efekt swojej erotycznej atrakcyjności wobec graczy płci męskiej, choć w rzeczywistości żadnych zamiarów erotyczno-uczuciowych wobec nich nie żywi (→ Emisja Pozornych Sygnałów Erotycznych). Kobieci stanowią dla samców-mężczyzn istotny problem, albowiem trudno jest znaleźć sferę życia i rodzaj osiągnięć, za pomocą których samiec/mężczyzna mógłby z powodzeniem wywrzeć wrażenie na takiej samicy/kobiecie. Rezultatem tej trudności są liczniejsze próby samobójcze i udane samobójstwa wśród samców/mężczyzn, ich przestępcze i destruktywne działania oraz ogólnie krótszy średni czas trwania ich życia.

kobietanazwa → samicy gatunku homo sapiens (?) widzianej z punktu widzenia kultury, czyli spełniającej wymogi sprecyzowane w → społecznym stereotypie żeńskiej roli płciowej. We współczesnym społeczeństwie kultury zachodniej samica zostaje uznana za kobietę automatycznie wraz z uzyskaniem pełnoletniości i rzadko wymaga się pokornego spełniania w/w wymogów, jednak w społecznościach prymitywnych, aby stać się k. trzeba przejść przez pewien rytuał, a mianowicie → obrzezanie, → quinceanera.

kothi/koti hinduskie pojęcie dla osób biologicznej płci męskiej, które zachowują się i ubierają w sposób uznawany za kobiecy, a czynności seksualne podejmują ze stereotypowymi osobami męskimi spełniając wobec nich rolę receptywną, żeńską. Męscy partnerzy k. są z reguły żonaci, a relacje z k. utrzymywane są w sekrecie. Jeśli zdarza się trwały związek tego typu i postrzegany jest przez uczestników jako małżeństwo, w warunkach indyjskich nie znajduje on możliwości uznania prawnego lub religijnego.

kompleks męskościstan psychiczny instalowany w toku → wychowania na mężczyznę polegający na potrzebie nieustannego demonstrowania i dowodzenia całym swoim zachowaniem się i wyglądem przynależności do płci męskiej i spełniania → społecznego stereotypu męskiej roli płciowej. Z jednej strony demonstrowanie cech męskich ma charakter negatywny – polega mianowicie na uporczywym i obsesyjnym odróżnianiu się od grup społecznych → samic/kobiet i dzieci, z drugiej zaś strony ma się to przejawiać w podejmowaniu  wyzwań w dziedzinach nakazanych osobom płci męskiej przez → społeczny stereotyp męskiej roli płciowej, a w szczególności związanych z walką, destrukcją i zadawaniem cierpienia zwyciężonym. K. m. jest bardzo wyrazisty u bohaterów E. Hemingway’a podejmujących okrutne i nonsensowne działania tylko po to, aby sobie i otoczeniu dowieść swej męskości. Wyrazem k. m. w języku polskim jest szereg utartych powiedzeń motywujących osoby płci męskiej do bycia „męskimi” (np. Udowodnij Ziutek, że jesteś mężczyzną, pokaż, że masz jaja itp.) a nawet służących do tworzenia atmosfery terroru wobec jednostek niespełniających → społecznego stereotypu męskiej roli płciowej lub skłonnych go otwarcie kontestować. Znamiennym wg NARP jest fakt braku analogicznych idiomów motywujących osoby płci żeńskiej do bycia „kobiecymi” (np. Pokaż Ziuta, żeś kobieta! Udowodnij, że masz jajniki!), zaś dawne dyscyplinujące formuły z → wychowania na kobietę (Dziewczynki tak się nie zachowują!) wypadły z zastosowania. O tym natomiast, że cały wyżej opisany stan psychiczny jest kompleksem świadczy, że osoba pewna swoich przymiotów nie ma powodu ich ostentacyjnie pokazywać ani stale dowodzić, tym bardziej za pomocą wyuczonych zachowań i emblematów.

konserwatyzmdoktryna polityczna i filozoficzna niechętna zmianom z wyjątkiem tych, które doprowadziły do sytuacji, którą wyznawcy k. zastali wraz ze swoim przyjściem na świat (gdyż raczej nie spotyka się konserwatystów chętnych do porzucenia choćby technicznych udogodnień cywilizacyjnych). Aby pogodzić swą niechęć dla zmian konserwatyści wymyślili koncept historycznej ciągłości, w oparciu o który postulują, aby wszelkie zmiany społeczne były minimalne i wprowadzane bardzo ostrożnie, tak aby utrzymywało się wrażenie związku teraźniejszości z przeszłością i wynikania tej pierwszej z tej drugiej. K. ma swoistą koncepcję człowieka, jako istoty niezbyt rozumnej i kierującej się irracjonalnymi emocjami i instynktami, i z tego powodu zarówno uznaje konieczność silnego podporządkowania go autorytarnej władzy, która lepiej wie, co dla człowieka jest dobre, a co złe, jak również godzi się na pozostawianie w spokoju nieraz nikczemnych i generujących krzywdy i cierpienia praktyk usankcjonowanych obyczajowo. K. widzi sprawowanie władzy jako swoisty rytuał, misterium, które ma wywoływać u szeregowych członków społeczeństwa (jednostek) lęk i posłuszeństwo: przeświadczenie, że zawsze muszą się podporządkować władzy, a ona ma zawsze rację, zaś nawet jeżeli działa krzywdząco, to powinnością jednostki jest ustępować ze swym jednostkowym dobrem/interesem wobec kolektywu reprezentowanego przez władzę lub autorytet o charakterze religijnym. K. zakłada naturalną nierówność ludzi, więc godzi się na pozostawianie czynników różnicujących status jednostek i niechętny jest działaniom społecznym zmierzającym do wyrównywania szans jednostek. Zdaniem NARP k. w praktyce sprzyja → opresyjnym stosunkom społecznym, gdyż sprzeciwia się koncepcji jednostki ludzkiej jako suwerennej istoty żyjącej w społeczeństwie dopóki jej się to opłaca, czyli jej prawa są respektowane przez społeczeństwo i jego instytucje w zamian za respektowanie przez nią analogicznych praw innych osób, których status jest wobec prawa równy (kontrakt społeczny, równość ludzi, społeczeństwo bezklasowe). K. nie przejmuje się kwestią, czy wszystkim członkom społeczeństwa jest w nim dobrze i nie przejmuje się też tworzeniem przez społeczeństwo alienatów – osób i grup → wykluczonych (pozbawionych praw, zmuszanych do ukrywania ważnych aspektów swojej tożsamości, pozbawionych szans rozwoju, edukakcji, znalezienia pracy itp.) i tym samym nie identyfikujących się ze społeczeństwem i jego instytucjami. W praktyce sprawowania władzy przez konserwatystów takie grupy społeczne nie muszą ani być szczęśliwe ze swego bytu, ani przyjaźnie nastawione do władzy lub większości społeczeństwa, gdyż w razie przejawów buntu w majestacie władzy zostanie zastosowana wobec nich przemoc. Oto kilka spraw i problemów, wobec których stanowisko konserwatystów: prawa zwierząt (do traktowania w sposób wolny od okrucieństwa), prawa kobiet (do decydowania o swojej płodności, życiu erotycznym, wyborze partnera reprodukcyjnego i stylu życia), prawa mniejszości seksualnych i osób mylnie do nich zaliczanych (do zawierania sformalizowanych związków, otwartego demonstrowania swojej orientacji lub upodobań behawioralnych, ubiorczych, kosmetycznych), mniejszości etnicznych (do swobodnego kultywowania swojej kultury, języka pomimo zamieszkiwania w obcym kraju), nierówności wobec prawa ze względu na stan zamożności (wyższa jakość obrony/reprezentacji na procesie uzależniona od zdolności do opłacenia adwokata). Władcy działający w oparciu o konserwatywną ideologię godzą się na generowanie napięć społecznych, na krzywdy jednostek pozbawionych pewnych korzyści nabywanych przez urodzenie się w określonej klasie społecznej lub w związku z wrodzonymi odmiennościami. K. jest ideologią wrogą demokracji pojmowanej jako władza większości respektująca prawa różnych mniejszości i wysłuchująca ich z gotowością do uznania jej argumentów (gotowość do samoograniczenia władzy).

kontragenderyzm [wym.: kontradżenderyzm] pojęcie wprowadzone przez NARP na określenie ideologii wynikającej z → ekstragenderyzmu, a polegającej na propagowaniu idei, że żadne z form wyglądu i sposobów zachowania się nie są w realiach współczesnego życia miarodajne jako symptom → tożsamości płciowej, zatem każda jednostka ludzka zasługuje na pełną wolność wyboru środków potrzebnych do ekspresji własnej osobowości w życiu społecznym. NARP uważa, że nieuświadomienie społeczeństwa w tym zakresie oraz panująca na tym obszarze restrykcyjność prowadzą do licznych i niepotrzebnych osobistych tragedii, dostarczają pretekstów do dyskryminacji osób ludzkich niepasujących do anachronicznych wzorców, i prowadzą do zafałszowanego definiowania własnej tożsamości tychże osób w oparciu o nieadekwatne przesłanki o charakterze magicznym i holistycznym. K. oznacza zatem występowanie przeciwko istniejącym społecznym stereotypom ról płciowych w ogóle i tym samym jest postawą bardziej radykalną od wysiłków na rzecz zreformowania tychże stereotypów przez przyznanie większej swobody ludziom im poddanym. Za jedynie miarodajny symptom → tożsamości płciowej NARP uznaje akceptację swoich organów płciowych i dyspozycję psychiczną do korzystania z nich. W praktyce postępowania NARP zbiega się to z hasłem: „Samiec – TAK, facet – NIE!”, przy czym podmiot tak określający siebie nie posiada potrzeby przyporządkowania sobie jakiegoś innego pojęcia zamiast słowa „facet” na określenie swojego społecznego statusu w zależności od płci, gdyż jedynym adekwatnym określeniem może być „osoba męskoorganowa”, które nie przesądza niczego odnośnie cech osobowości, gdyż te od posiadanych organów płciowych są zupełnie niezależne i nieprzewidywalne.

kontrakt reprodukcyjny element procesu reprodukcyjnego możliwy do zaobserwowania u licznych gatunków zwierząt związany z rozmnażaniem się płciowym, a polegający na odbyciu rytuałów godowych, w których zwykle samiec zabiega o pozyskanie samicy, a ta ocenia jego przydatność i udziela samcowi akceptacji uzależnionej od spełnienia przez niego ściśle określonych kryteriów → doboru płciowego. Kryteria oceny stosowane przez samice często opierają się na przesłankach antologicznych lub logicznych nie-wprost (→ samczy/męski handicap), a ich funkcją jest zapewnienie samicy, że potencjalny partner reprodukcyjny posiada „dobre”, czyli zapewniające potomstwu przetrwanie, geny. U wielu gatunków (włącznie z → homo sapiens (?)) w ramach k. r. dochodzi do biochemicznych zmian w mózgu polegających na przywiązaniu do partnera reprodukcyjnego trwającego jeden sezon rozrodczy lub całe życie, a które w odniesieniu do → homo sapiens (?) potocznie uznaje się w kulturze za → miłość.

kozioł ofiarnyważny składnik, a właściwie instytucja, życia społecznego w postaci osoby lub grupy osób, które można obwiniać i poddawać prześladowaniom za wszystkie kłopoty sfrustrowanego a potrzebującego dowartościowania się społeczeństwa. K. o. nie może być jednak przedstawiciel grup liczebnie dominujących w społeczeństwie, gdyż trudno oczekiwać, aby frustraci obwiniali samych siebie za swoje niepowodzenia; w takich okolicznościach musieliby dojść do jakichś konstruktywnych wniosków odnośnie własnego postępowania, natomiast dzięki k. o. można wyładować swą frustrację i agresję na symbolicznym wrogu. W społeczeństwie polskim k. o. są mniejszości etniczne (głównie Żydzi) mniejszości seksualne (głównie homoseksualiści męscy) oraz osoby poprzez urojenia sfrustrowanej większości do tych klas zaliczone. Instytucja k. o. jest szczególnie chętnie wykorzystywana przez skrajnie prawicowe i faszystowskie ugrupowania polityczne, których strategia wyborcza polega na wzbudzaniu w społeczeństwie lęków i przedstawianiu swojej partii jako obrońcy przed zagrożeniem. Każdy, kto domaga się udowodnienia zagrożeń pochodzących rzekomo od k. o. poprzez przedstawienie mechanizmu szkodliwego działania k. o. wystawia się na ryzyko posądzenia o obronę k. o. lub przynależność do grupy k. o. stanowiącej.

kryptomatriarchat – → matriarchat ukryty, czyli typ stosunków społecznych, gdzie w wersji deklaratywnej (np. dominująca idelogia religijna, przekonania wykazywane w badaniach socjologicznych itp.) panuje przekonanie o decydującej roli → samców/mężczyzn albo uprzywilejowanie → samców/mężczyzn przejawia się w pewnych rozwiązaniach prawno-ustrojowych (np. niekorzystne dla → samic/kobiet ustawodawstwo w kwestii aborcji, dostępności środków antykoncepcyjnych, opieszałość w zwalczaniu przemocy domowej), podczas gdy faktycznie w praktyce życiowej ważniejszą rolę w podejmowaniu decyzji w życiu domowo-rodzinnym należy do → samic/kobiet (np. realia rodzin robotniczych Górnego Śląska). K. przejawia się też w istnieniu społecznego → tabu związanego z → kobiecością, za którego naruszenie przez → samców/mężczyzn, spotykają się oni z represjami, co z kolei oznacza, że składniki stylu życia → samic/kobiet stanowią przywilej, a zatem są przejawem posiadania przez nie pewnego rodzaju władzy. Nie mogąc bowiem czerpać z „kobiecego” stylu życia (odzienie, kosmetyka, wartości i zachowanie się), → samce/mężczyźni nie dysponują nawet pełną władzą decydowania o swoim wyglądzie tudzież o zawartości/treści swojego → społecznego stereotypu roli płciowej. Zdaniem NARP → samce/mężczyźni żyjący w k., a wierzący, że ich społeczeństwo jest patriarchalne, są żałosnymi dupkami (NARP przeprasza za niniejsze określenie, ale nie znajduje niczego bardziej adekwatnego).

Kuratle Sandra patrz: Sandra Kuratle

kurwa patrz: → prostytutka

Alfabet Antyfaceta - Wstęp A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U W X Y Z